Prijswinnend journalist en interviewer Frénk van der Linden is dankbaar dat hij in contact kwam met Paul Nadorp, een leraar maatschappijleer met wie hij een warme vriendschap ontwikkelde. ‘Hij is mij tot op de dag van vandaag ontzettend dierbaar.’

“Op de lagere school was ik een roeptoeter met een bijzonder vertelvermogen. Juffrouw Jansen liet de klas soms even alleen en gaf mij dan de opdracht iedereen een verhaal te vertellen. Ook als de juf terugkwam, wilden ze dat ik tot het einde doorvertelde.  

Toen ik in havo2 zat, op een enorme schoolfabriek, gingen mijn ouders uit elkaar en dat had zijn weerslag op mijn cijfers. Met drieën en vieren werd ik teruggezet naar de mavo. Dat zorgde voor een kras op mijn ziel; het voelde als een immense afgang.

Ik was een jongen met een grote mond en die nam ik mee naar de nieuwe school. Het eerste wat ik deed was met mijn beste vriend een schoolkrant oprichten: De Praatjesmaker. Een blaadje met leuke verhalen, maar ook kritische kanttekeningen en een top-tien met slechtste docenten. Beetje gemeen, want de meeste docenten waren warm en betrokken. Die kleine school voelde als een thuis. Ik bloeide op, haalde twee keer zo hoge cijfers als op de havo en werd voorzitter van de schoolraad. Paul Nadorp was een pastor die lesgaf in een mix van godsdienst en maatschappijleer. Een zachtaardige man met een rode baard en een gedrongen postuur, barstenvol energie, politiek geëngageerd en breed geïnteresseerd. Hij luisterde naar Pink Floyd, maar ook naar Ravel. Hij had een progressieve kijk op het leven, van politiek tot gezondheid. Paul liet ons mediteren – op de grond – en had boeken over duurzame landbouw, spiritualiteit en communes.

Hij woonde bij me om de hoek en op een dag ging ik als vanzelfsprekend bij hem langs om te praten over het leven, religie en kunst. Later nodigde hij mij en klasgenoten uit om in de zomer mee te gaan naar Taizé, een kloostergemeenschap in een Frans dorpje waar jongeren vanuit de hele wereld samen komen. Je sliep er in tenten en had alleen en tandenborstel en een slaapzak bij je. Dat ik daar vier, vijf keer naar toe kon, maakte me in die echtscheidingsperiode van mijn ouders weer een beetje gelukkig. Dat Paul mijn docent was, voelt nog steeds als mazzel.

Als tiener heb ik me aan hem op heb kunnen trekken, maar hij was ook een hechte vriend. Ik kon mijn hart bij hem luchten en hij troostte me. Mijn maatschappelijk bewustzijn is door hem op alle mogelijke manieren geprikkeld. Hij stimuleerde om te zoeken, uit te proberen, nieuwsgierig te zijn en daagde me uit mee te doen aan discussies. In het koor van mensen dat mij heeft gevormd, klinkt zijn stem nog steeds na.”

Paul Nadorp (1946 – 1994) werkte als docent godsdienst op de Bernardus Mavo in Hillegom en als studentenpastor in Den Haag en Emmen. Niek Veldhuis is een lagere schoolvriend van Frénk en leerde Paul kennen als mentor van de Taizé-groep.

“Paul stond met een open houding in het leven en was overal voor in. Hij maakte muziek met ons, maar leerde ons ook mediteren en stil te zijn en hij liet ons luisteren naar klassieke muziek. Hij betrok ons bij zijn leven, trok daar gerust een goede fles wijn bij open en je kon bij hem terecht voor een gesprek over levensvragen. Hij was ook van het type ‘een man een man, een woord een woord’. Toen hij een weddenschap verloor om iets onbenulligs scheerde hij zoals beloofd zijn hoofd kaal. Een docent als Paul was een revelatie en kan onderscheidend zijn als je zelf jong bent.”